is vrt overigens meervoud of enkelvoud? want je schrijft:
‘de vrt heeft gratis anti-reclame’
maar ook
‘maar laat doorsluimeren dat ze het allemaal zo niet gewild hebben’
verder zie ik adolf meer als een man met een snorretje, bij een man met een snor stel ik mij eerder een fout (what’s in a word) personage uit de jaren 1980 voor, of een of andere tsaar… maar dat is natuurlijk miereneukerij.

ook schrijf je ‘hebben ons weer te hulp geschoten’ waar dat ‘zijn ons weer te hulp geschoten’ zou moeten zijn.

leuk dat hier weer eens iets te lezen staat!
j

sjiek dat je in een tekst tot een zelfinzicht kan komen! by the way, men spreekt over de sharia als iets dat bestaat, vastomlijnd is, wel dit is dus niet het geval. de sharia als geheel bestaat niet. Na de dood van profeet Mohamed zijn er 5 scholen ontstaan(4 soennietische en 1 sjiitische) die telkens een eigen interpretatie aan de oorsponkelijke bronnen hebben gegeven hieruit vloeit dan een sharia. vervolgens heeft elke arabisch land nog es zijn eigen rechtsgeleerden en scholen die de koran, soena, qiyas en de idma interpreteren. dus je kan al indenken welke verschillen er zijn. soit, dit is maar wat achtergrondinfo.

ik vind het een poging doen om een grote andere groep erbij uit te nodigen, met de boodschap de eigen principes en handelingen niet overboord te gooien. dit is volgens mij sowieso een goede houding en ook een houding die werkelijke openheid beoogt. dit eventuele samenvoegen,samenwerken en integreren kan voor beide partijen gunstig zijn, niettemin en dit is cruciaal zonder het ontkennen van de principes die grondwettelijk zijn vastgelegd. Een debat kan gestart worden. vooruitstrevend!

verder nog enkele bemerkingen:
1ste paragraaf: terug gevonden moet teruggevonden zijn, tenzij je bedoelt dat ze eerder reeds waren gevonden en daarna opnieuw.
je citeert uit de morgen van 12 juni: cursief?
waar verwijst dat citaat naar? (hun volgens u kritische zin). dat het proces (te) veel media-aandacht krijgt denk ik wanneer ik uw tekst volg. maar dat vind ik in het citaat niet terug.

je vraagt je af of het proces zonder de media-aandacht anders zou zijn verlopen. waarop je beweert neen te moeten antwoorden. hoe kan je dit zeker weten? je kan toch enkel vermoeden (terecht weliswaar).

6de paragraaf: waarom plaats je een streepje na scharen? daar is toch – in een samenstelling – niets weggelaten? (er is geen samenstelling van die aard)
in dezelfde paragraaf stel ik voor om persverantwoordelijkheidszin te gebruiken in de plaats van persverantwoordelijkheid.

dat het voor de rest puik geschreven is zal je zelf ook wel inzien!
keep up the good work

je bent er misschien niets mee, maar het is beter dan niets.
twee belangrijke zaken: ten eerste worden de hoofdletters je vergeven en ten tweede bewonder ik je oog voor detail en ontleding van een regisseur en zijn films.

dat lynch’ capaciteiten als regisseur geen uiting zijn van onkunde en toevalligheden staat voor mij buiten kijf. toch slaag jij er telkens in mijn ogen te verwoorden en ‘dwing’ je mij anders te kijken – anders te interpreteren en ik hou daarvan.

ik heb er, na het bekijken van een lynchfilm, geen andere woorden voor dan dat hij de poëet is onder de filmmakers.
onderga en geniet. tracht je verwachtingen, je willende narratieve zekerheden en structuur los te laten en kijk.
zulke ontmoetingen heb ik wanneer ik poëzie lees, kunst bekijk en lynch zie, gewoon genietend van de speelheid der woord, van de zang der taal en de streling van het beeld. het volledig loslaten van mijn verhaal en verstaanbaarheid om kopje onder te gaan is een verdwaald begrip.

ik zie twin peaks en ik onderga de ervaring. ik zie, maar lees niet – ik lees maar schrijf niet. jij pent die woorden neer die ik alleen maar herken. een verwoording van een ervaring zonder vorm. dit is naast hartverwarmend, aangenaam confronterend. ik hou ervan hoe jij net die woorden neerschrijft waardoor een aha-erlebnis zijn weg kronkelt door mijn hoofd.

een lynchfilm is wat hij is voor de kijker. hij is in die mate een kunstenaar dat hij de film laat worden door diegene die kijkt. het verhaal (de kleine orde binnen de chaos) is louter de interpretatie van hem die interpreteert. door stiltes en leegtes, door vervreemding en hilariteit, door repetitieviteit is het de kijker die het verhaal vorm geeft. het doet mij onmiddellijk denken aan het narratieve aspect binnen de beeldende kunst. ook daar speelt een noodzakelijk loslaten van willende narratieve structuur een belangrijke rol om vorm te (kunnen) geven.
de wording van een verhaal is mogelijk net omdat geen letterlijke narratieve structuur wordt aangeboden. ons brein kan dankzij ‘fragmentarische’ beelden en woorden die gegeven(s) zijn door een externe denker een verhaal vormen. zulk een samensmelting geeft vleugels en laat mij krullen van warmte en hemelse glimlach. adembenemend tot tranen toe. het lijkt zoveel rijker dan het koesteren van een zekerheid en het vinden van bevestiging van wat reeds is begrepen.

hoewel de meeste kunstenaars het niet zo letterlijk nemen als francky dc, is hij hiervan een mooi voorbeeld.

de idee van een (publiek) verbieden, op basis van vooringenomen (privé) waarden, besluipt mijn lijf en denken als een koude rilling. boosheid, tot zelfs woede, vertalen een onmacht en onbegrepenheid van zulke uitlatingen in ons publiek samenleven. het altijd terugdeinzend en onderhevig aan gemakzuchtig beestje van roepende actie in mij, opent zijn ogen.

het denken van een ‘oude zak’ -en hier doet noch leefdtijd noch geslacht ter zake- van beter weten wat anderen (jongeren) moeten ervaren, zien en denken, doet me walgen en angstig rondkijken. natuurlijk weet ook ik beter wat een ander zou moeten zien en voelen om te handelen naar -mijn- behoren*.
maar ontsnapt dan niemand aan zijn eigen vergrijzing, aan zijn eigen vrees dat de ander niet kan wat hij of zij klaarblijkelijk wel kan en/of kon?

dat ieder mens op het punt komt van beter weten, kan ik alleen maar toejuichen en begrijpen. het is ons allen gegund rust te vinden in twijfel en brein. maar waarom, wanneer en hoe is het mogelijk dat dit zich steeds een weg moet banen als een missionaristische vervlochten noodzaak anderen te wijzen? anderen te verbieden? het niet willen kunnen aanvaarden anders te zijn en denken?

het onderdrukken en verbieden van wat jij denkt dat een ander niet aankan of anders zou interpreteren, is naast een belachelijke narcistische pretentie een uiting van angst door zichzelfkennis.
waar anders haal je de idee, de overtuiging en de argumentatie dat anderen net dat niet aankunnen? dat morele verloedering achter de hoek loert zonder ‘jouw’ tussenkomst?
daarenboven legt een verbod de onkunde bloot tot het brengen van overtuigende argumentatie en de durf tot intersubjectieve communicatie.
het eigen aanvoelen (en dikwijls zelfs een weten) van zekerheden kan niet leiden tot het verbieden van anders en anderen. betweterigheid en verbod belichamen een angstige (op)gesloten dwaasheid.

ik kan mijn opborrelende tot bijna kookpunt gekomen onmacht niet beter omschrijven dan diet dat deed, dank daarvoor, toch moest ook mijn beestje grommen.

* geen verbod maar een waarschuwing: lees de ironie

karl marx corrigeerde ooit de uitspraak van hegel dat alle grote wereldgebeurtenissen twee keer opduiken. ‘hij vergat erbij te zeggen: de eerste keer als tragedie, de tweede keer als farce.’
in censuurminnend vlaanderen duurt de farce eindeloos.

bert bultinck, chef opinie van de morgen, 22 april.

dus anders: samenzijn moet je leren. liefde gaat hand in hand met dat samenzijn.

natuurlijk kan je – wat zeg ik – moet je liefde leren.

net als bij het tekenen gaat het in de tekst niet over de aangeboren en aanwezige kiem tot liefhebben en tekenen. ik bespreek noch de kunde en noodzaak tot krabbel (dit alles behalve pejoratief bedoeld) en tekengedrag, noch de bijna natuurlijke (biologische) noodzakelijke gave en bron van liefde en genegenheid (cf. moeder- en ouderliefde). de vergelijking met het spreken en de taal lijkt me in deze haalbaar. de kiem tot spreken en taal, de aanzet tot het talig zijn is bij ieder mens aangeboren aanwezig. toch is een eeuwige leertocht vereist om een werkelijk talig mens te worden en te zijn. ik heb het met andere woorden niet over de ‘kernliefde’, de bewust gekozen éénliefde, één partner. ‘liefde is’, zoals ik reeds schreef, zo simpel als het tegenover iemand staan en kent louter gradaties.

laat me in deze herdefiniëren – liefde beschrijft de (noodzakelijke) openheid die je geeft om tegenover iets of iemand te staan. en natuurlijk kent deze verschillende en zeer variabele gradaties, van een bijna volledig geven tot een louter blik.
‘het iets of iemand’ uit mijn defenitie duidt meer dan overduidelijk naar ‘iets of iemand’ en dus niet naar de één en absolute ‘lotte’*. ‘openheid geven’ klinkt bijna christelijk, toch omschrijft dit een langzaam denk- en leerproces dat volledig losstaat van een externe spirituele en/of goddelijke inspiratie. het betekent de kunde (wanneer je tegenover iets of iemand staat) je eigen hoofd en lijf temporeel te ‘bevriezen’, zonder hierbij jezelf te verliezen, te verloochenen of je onderdanig te maken aan wat dan ook. omdat de grootste vijand binnen het leerproces van genegenheid, zien en liefde nu net je eigen denken, je eigen kennis, je eigen voelen, willen en weten is.
liefde lijkt me dan ook de meandrische tocht om de kunde van het kijken en het horen langzaam tot een deskundigheid van het zien en het luisteren te laten worden.

de (bijna) biologische kiem tot liefde, tekenen en liefhebben – die kunde omvat naar mijn aanvoelen (nog) niet de deskundigheid die mogelijk is. zij is dan wel noodzakelijk doch niet voldoende. en het is net dat leer-kijk-luisterproces dat in de tekst wordt omschreven als ‘liefde leren’.

in e. vermeerchs denken over verdraagzaamheid en tolerantie vind ik hieromtrent een vergelijking en bevestiging. hij maakt, om zijn idee te verduidelijken, de vergelijking met het uitdijen van de centrische cirkels in het water die ontstaan na het werpen van bijvoorbeeld een steen. verdraagzaamheid, zo stelt hij, is de evidentie zelf in de meest kernachtige cirkel, het is pas naarmate de cirkels uitdijen, zich verwijderen dat verdraagzaamheid moeilijk wordt, abstracter en dus een grote inspanning vraagt. vermeersch trekt in zijn rede en vergelijking de parallell tussen de kernfamilie en de kleinste nabije-watercirkel om vervolgens letterlijk en figuurlijk uit te dijen richting familie, vrienden, kennissen, dorps-of stadsgenoten, vlamingen, belgen, europeanen, de wereld en het heelal. men kan het uitdrukken als dat ‘situaties ver van ons bed’ een grote inspanning vragen en een ‘abstractere’ vorm van empathie. de (des)kundigheid tot abstracte empathie is een proces, is een denk- en leerproces – is geen vanzelfsprekendheid die ‘zomaar’ aanwezig is.

*j.w. goethe

thxx en tevens aangepast!

leuk verwoord overigens.

al is er één zin waarover ik struikel. niet omdat deze in mindere mate mooi klinkt, als wel omdat er grammaticaal een zekere struikelblok in voorkomt. een ‘foutje’ waarop ik de door mij (nochtans)geprezen vrijheid van schrijven niet ‘als van toepassing’ zie.

‘filipijnen met bloedende ruggen stappen zich al slaand de straten door‘. het betreft meerbepaald de ‘zich’. ‘zich stappen’ is iets wat taalkundig en wellicht ook fysisch niet mogelijk is. ‘zich slaan’ daarentegen wel. en ik vermoed dan ook dat daar het misverstand is ontstaan. aangezien beide woorden in die ene zin verenigd zijn. daarom lijkt ‘filipijnen met bloedende ruggen slaan zich al stappend de straten door ‘in zekere mate correcter’.

al weet ik niet of je deze tekst ook noodzakelijk van commentaar voorzien wou hebben, het kan maar gezegd zijn.

in de eerste paragraaf is er enige twijfel of het daadwerkelijk over twee personen gaat. laat mij me nader verklaren door volgend citaat te analyseren:

hoe schrijf je hem die jou kleine brein laat zweven en zweten, je lijf laat lachen en huiveren en zij die haar woorden en bewegingen gebruikt als degen en omarming.

ik zie in deze zin een hem en een zij. daarom zou ik opteren, om van in het begin deze tegenstelling duidelijk te maken, voor een hem en een haar in plaats van zij.
een volgend citaat is ook ietwat onduidelijk om dezelfde reden:

haar streven en schoonheid zijn niet de mijne, maar aangestoken door diens vuur van armen en de hete decibels kan hij net dát chemisch element laten werken

dit zou ik omvormen tot: haar streven en schoonheid zijn niet de mijne, maar het is hij die door zijn vuur van armen en de … . ik denk dat ik dan, ik zeg het opnieuw, als buitenstaander, minder verward zou zijn.

vanaf de paragraaf ‘een heilige zekerheid niet zeker te zijn’ is het geheel duidelijker en wordt de relatie tussen de liefde en het tekenen uitgediept. ik mis enigszins de logische overgang van het voornoemde eerste deel naar dit tweede deel en had gehoopt dat ‘hem’ en ‘haar’ op het einde nog zouden terugkeren, maar dat is niet het geval. nu, de link is er uit te halen, aangezien je zegt dat je jezelf herkent door (de liefde voor) de ander. toch mis ik iets, wat ik niet direct kan benoemen. mijn verdict als buitenstaander: een eerste deel dat ik moeilijk kan vatten, een tweede deel dat helder en coherent is. en waarbij de beeldspraak en de gebruikte metaforen over de liefde en het schilderen (en de liefde voor het schilderen) mooi aan bod komen. een positief verdict dus. als mezelf, die wel mag zeggen kat enigszins te kennen, doet het eerste deel me glimlachen. want ik weet wie hij en zij zijn en ik herken wat ze beiden doen, hoe ze zijn. toch mis ik als mezelf ook een beetje een ‘overgang’, al blijft mijn oordeel over het tweede deel hetzelfde. een goede tekst en mits wat minimale aanpassingen aan het eerste deel durf ik zelfs zeggen dat dit opnieuw één van je beste teksten is. en hoewel je ditmaal jezelf proportioneel hebt overtroffen (in dit literatuursegment), blijft het geheel boeien.

tot slot enkele stilistische opmerkingen en suggesties (aanvullend op commentaar jonas):
hoe schrijf je hem die jou kleine brein laat zweven en zweten…:
jouw

een chemische schokgolf die niet enkel laat leven wat je onbekend is, bovenal verwarmt en vult deze goddeloze openbaring je eigen reeds kunde – je eigen weet en schoonheid.:
(1) na is zou ik een punt zetten;
(2) ik zou opteren voor je eigen weten

in deze zin staat ook …je eigen reeds kunde. je doet dit ook bij …en mijn reeds ‘voltes’. reeds wordt echter niet als bijvoeglijk naamwoord gebruikt, maar als bijwoord (van tijd). grammaticaal voelt dit dus voor mij niet juist.

an lichaam laat mezelf (graag) zien:
ik zou me mezelf schrijven. het mist iets.

liefde als afhankelijkheid, en dit op zijn beurt als kwetsbaar, wordt geleefd als tabula rasa.:
als je dit leest is de samentrekking ook dit: liefde als kwetsbaar. ik zou opteren voor kwetsbaarheid.

er staat ergens plastificiëren, ik vermoed dat dit plastificeren moet zijn, maar dit heb ik niet opgezocht.

ons zo gegeerde en beminde manier van kijken: onze in plaats van ons (het is onze manier van kijken).

diet

laat ik eerst een algemene impressie geven.
een commentaar waarbij je -zoals steeds- moet kijken waar die vandaan komt.(want vereist commentaar geven in wezen niet dat wie die geeft zich in bepaalde mate als mentor kan voordoen? en daar knelt hier en elders op deze site waarschijnlijk een schoentje).

ik vind het mooi hoe je op zoek gaat naar een zekere speelsheid in je schrijven. de wissel tussen ik-persoon en personage; die dan toch weer dezelfde zijn. contradicties als waarheden. woorden die niet samenhoren toch tot één laten samensmelten en zo tot een nieuwe conclusie komen.
ik wil dan ook besluiten dat ik bij jou vast en zeker een idiosyncrasie ontwaar om de schoonheid van taal en woorden te benutten. je voelt aan wanneer een woord een ander versterkt, zelfs al is dit binnen een niet-evidente context of samenhang.
je voelt dat je steeds weer op zoek gaat naar middelen om de lezer te verrassen, tot nadenken te dwingen.
we spraken eerder op een terras onder vroege voorjaarszon nog over het belang van die gevoeligheid om tot ontplooiing te komen. toch zeker binnen de terreinen waar het niet louter functionele zich bevindt.

trouwens: leer je liefde? (tout court)

en verder: ik ben vooral te vinden voor de laatste paragrafen (het tekenen net als liefde…)
wat dat deel vooraf gaat is zeker niet minderwaardig. maar soms denk ik dat je in je zoeken naar de bovenvermelde verrassingen soms wat tot gekunsteldheid (wat harder klinkt dan ik het bedoel) komt. al geldt dit zeker niet voor alles, maar betreft het slechts enkele zinnen.
vanaf waar ik ‘een tweede deel’ denk te ontwaren word ik ‘tot rust gebracht’ door een meer aanwezige lijn in je schrijven. dit is natuurlijk zéér persoonlijk.

nog verder: over vorm en slechts nog een beetje inhoud. (taalkundig dus).

… haar streven en schoonheid zijn niet de mijne, maar aangestoken door diens vuur van armen (met?) de hete decibels kan ….
ook in die zin gebruik je twee maal chemisch… misschien kan scheikundig of iets dergelijks voor variatie zorgen terwijl het bedoelde behouden blijft?

…je eigen reeds kunde…
bedoel je ‘je eigen reeds aanwezige kunde’?

… laat mezelf graag zien…
bedoel je laat me mezelf graag zien, of laat me zelf graag zien?

… mijn hiaten bewandeld … moet bewandelt zijn

… zonde mij of haar te verliezen of vergeten…
ik denk dat er voor ‘vergeten’ nog een ‘te’ hoort te staan.

… gering … geringlijkend (in een zin)

…een streven naar een wit moment van niets om zo (?) volledig toe te laten …
(laat je iets toe?)

… krapt … moet krabt zijn

ziezo
je ziet maar wat je er mee doet!
groet

hoewel ik in eerste instantie het thema transseksualiteit als ‘overbodig’ achtte – het leek slechts een ‘randproblematiek’ binnen de iraanse samenleving – drappeert negin kianfar op verassende wijze de werkelijk fundamentele problemen van de iraanse vrouw in een islamitische samenleving rond dat thema.

duidelijke opbouw en aangenaam om te lezen. het overtuigde mij alleszins op zoek te gaan naar de documentaire zelf.

toch een bedenking.
bij het lezen van het interview word ik constant heen en weer geslingerd tussen 1) het steeds blijven aanvoelen (en weten?) van een werkelijke fundamentele discriminatie ten aanzien van de iraanse vrouw en 2) de ervaring dat die discriminatie in de tekst steeds wordt goed gepraat; wordt genivilleerd en zelfs wordt gebanaliseerd.

1. zoals wordt gezegd, is en blijft het moeilijk om als buitenstaander te spreken over iran. grotendeels omdat ik slechts de media als bron van kennis kan hanteren. toch kan ik mij niet van de idee ontdoen dat er wel effectief een grond moet bestaan waarop de berichtgeving in de krant en op het nieuws zich baseert. hetgeen ik als verzamelaar van krantenartikels lees, blijft een beeld tentoonspreiden van een overduidelijke discriminatie ten aanzien van de vrouw. en dat vind ik ook terug in de taal en het verhaal van negin kiafar, getuige hiervan volgende citaten:

ten eerste zit de fundamentele ongelijkheid wel degelijk verweven in de wetgeving, zo zijn er de letterlijk neergeschreven “voor- en nadelen van het vrouw-zijn”.

“[...] dat de vrouw de helft minder erft dan een man [...] zoals ze in geval van echtscheiding hun recht op de kinderen verliezen [...].”

en ten tweede, daar waar de constante dreiging van discriminatie op de loer ligt, staat niets genoteerd – bestaat er geen wetgeving.

“[...] het verschil zit hem dat hier een wet bestaat die de interventie van politie toelaat [...] in iran heeft de vrouw die wettelijke bescherming niet [...] in iran zijn deze rode lijnen niet neergeschreven [...] het voornaamste verschil is de aanwezigheid van een wettelijk kader waar vrouwen een beroep op kunnen doen [...] in iran is er nog geen wettelijk kader over de vrouwenrechten [...]”.

en daar gaat het toch over! is het officieel neerschrijven niet net hét fundamenteel en doorslaggevende verschil? de noodzaak om discriminatie aan te kaarten, bloot te leggen en er iets aan te doen? wat ik lijk te verwachten, lijkt negin kianfar net niet te doen. zij vergoeilijkt wat zij aanklaagt, de pijnpunten worden vakkundig weggemoffeld. en zo komen we bij mijn punt 2.

2. de meer dan duidelijke vaststelling van discriminatie wordt tijdens het intervieuw steeds ondermijnt. negin kianfar erkent in sommige uitspraken de onderdrukking van de vrouw, maar toch maakt ze deze – bewust of onbewust – niet hard tot een issue, laat staan een aanklacht. dit gebeurt, naar mijn aanvoelen, op drieerlei manieren.

ten eerste lijkt zij de niet-noodzaak te ‘verdedigen’ discriminatie te duiden, neer te schrijven:

“[...] na twintig jaar werkervaring word je geacht om de niet geschreven regels te kennen. het hoeft dan niet om ze expliciet op papier te zetten [...]”. daarnaast dient een neergeschreven discriminatie ‘geslikt’ te worden: “[...] dat de vrouw de helft minder erft dan een man wordt niet bediscussiëerd. het is een vaststaand feit en bij de wet bepaald. of je daarmee akkoord gaat, dat is een andere zaak. zolang de islamitische wetten er in het land gelden, moeten ze nageleefd worden [...]”.

als tweede vluchtpunt wordt – als lijkend een argument – verwezen naar de wel degelijk goede positie van de vrouw:

“[...] binnenshuis zijn vaak de vrouwen de baas [...] meer soepelheid toont ten opzichte van dames dan van heren [...] om één of andere reden geeft men blijk vrouwen meer te vertrouwen dan mannen [...] de autoriteiten meer op hun gemak met vrouwen, kunnen ze er beter mee communiceren [...] als vrouw kan je eenvoudiger een vertrouwensband opbouwen [...]”.

alsof het aanbrengen van de wel positieve vrouw-punten een argument vormt discriminatie ten aanzien van de vrouw te minimaliseren?

als laatste reddingsmiddel wordt het argument naar voor geschoven ‘dat het in het westen toch niet per se beter is – want ook al bestaat er de wetgeving, deze wordt daarom nog niet nageleefd of vervolgd:

“[...] maar denkt u dat hier in europa de vrouwen minder slaag krijgen dan de iraanse vrouwen? [...] het is ook niet zo dat als de wet er is dat ze ook wordt uitgevoerd [...]”.

de vraag naar de afbakening van de publieke ruimte is heel belangrijk en zelfs noodzakelijk toch zal deze nog even moeten
wachten op een uitdieping ervan. net als die contradictie in terminis die je aankaart.
(ik schreef dit stukje onmiddellijk en zonder nalezen van derden, dit wetende in combinatie met mijn taal dyslexie wil ik me nu al verontschuldigen voor taal en andere -dt fouten).

een woordje over (en ik ervaar het zeker niet als een negatieve kritiek) het teveel op mijn wagen nemen.
hier zou ik twee zaken willen uitfilteren.
ten eerste is het niet zo dat ik zonder schroom de rechter met anarchistische trekjes toelaat, laat staan verkies. het is als het ware de extreme veruiterlijking van mijn argumentatie.
ten tweede jouw ‘dubieus aanvoelen van het dragen van een toga’.

ten eerste:
wanneer ik een argumentatie opbouw rond het al dan niet dragen van een zichtbaar religieus symbool, moet deze toepasbaar zijn op al zijn veruiterlijkingen, ook op de meest extreme voorbeelden. het is dus niet zo dat ik zulk een rechter zonder schroom wens of verkies, maar louter een logisch gevolg van mijn argumentatielijn.
wanneer ik die ‘vier’ zaken verdedig
1. de zo groot mogelijke vrijheid van ieders denken en kiezen
2. iemands (persoonlijke) ideologie valt niet weg samen met het symbool dat hij wil dragen als veruiterlijking ervan
3. het doorslaggevend effect van een uniform (een toga)
4. de onderliggende filtering/ schifting van de opleiding
moet en zal ik die argumentatielijn ook consequent doortrekken. wanneer men mij dan vraagt:’stel, een rechter voorzien van pet met anarchistische slogan, kan volgens jou rechter worden/zijn?, zal mijn antwoord ja zijn. om dezelfde redenen die ik niet kan en wil verloochen of aanpassen omdat het voorgelegde voorbeeld nu eenmaal ‘extreem’ is.

ten tweede:
jouw ‘dubieus aanvoelen’ van het dragen van een toga. dit discussiepunt lijkt te neigen naar een subjectief aanvoelen en is dus moeilijk en waarschijnlijk zelfs eeuwig. hetgeen ik hieronder zal beschrijven is geen antwoord of zoektocht naar jouw dubieus aanvoelen maar eerder een zoekende verklaring van mijn “geloof” in het dragen van een uniform.
het dragen van een uniform/toga is zowel voor de drager als voor de toeschouwer een zichtbaar uiten van iets – van een deelname aan een groter geheel – een bewuste deelname aan een bepaalde visie/ideologie. het is niet vreemd – vandaar ook de wijdverspreidde afkeer voor een uniform – dat een ‘persoon in pak’ als het ware een stuk ‘persoonlijkheid, uniciteit’ verliest/opgeeft. men wordt groep, men toont zich als een collectief. gun jezelf de hypothetische beelden van een groep meisjes in een groen uniform, jongens in een blauw-wit uniform met grote gouden knopen, zelfs een gezin met tweeling op wandel waarbij beiden identieke pakjes aan hebben …
dit op zich is een feit, maar moet niet per se gezien worden als negatief. het is een feit maar moet niet onmiddellijk gecorreleerd worden aan de angst geen individu meer te zijn.
daarbovenop komt het feit dat diegene die het unform draagt een soort van ‘veiligheidsgevoel, groepsgevoel’ ervaart. hij is en blijft natuurlijk de persoon die hij is, maar voelt ‘het masker’ dat hij draagt.
zo herinner ik me de conversatie met mijn zus nog levendig. altijd mijn zus’je’ geweest, jonger en kleiner en ze werd advocaat. als ik haar dan vroeg: ‘hoe doe je het? in de rechtzaal? voor al die voorzitters, advocaten en rechters? verdedigen en spreken; beslissen, winnen en verliezen van geld, vrijheid en waardigheid van een (vreemde) andere, een derde?’ was haar antwoord ontluikend simpel. het moment dat ik mijn toga aantrek, wordt ik advocaat. de stress en zenuwen smelten als sneeuw voor de zon, ik ben dan niet het (kleine) zusje maar meester de corte (= de officiele term als advocaat).

is datzelfde fenomeen niet te filteren uit mijn voorkomen wanneer ik ga lesgeven? geen gescheurde kleren, geen verfvlekken en altijd in het zwart. daar ben ik leerkracht, daar heb ik een voorbeeldfunctie. mijn katzijn verdwijnt natuurlijk niet maar wordt welliswaar tijdelijk onderdanig.

is dat niet het meer dan bekende en beschreven fenomeen van ‘het masker’?

bovenop dit alles dwaalt de laatste weken de idee door mijn hoofd dat het wel tonen van je ideologische achtergrond eerder een vorm van eerlijkheid/objectiviteit impliceert dan dat men er ‘spoken gaat door zien’.

ik zeg het nogmaals, dit hele pleidooi legt onmiddellijk ook het gevaar bloot van het wel dragen van een unifom. (een toch wel positieve noot aan het adres van de mei ’68 generatie;). het is zeker niet dat ik dat negeer maar de ‘keuze’ is simpel. of je ziet het gevaar en neigt dan naar een afwijzen ten aanzien van het uniform, of je ziet het positieve effect ervan en eerder voorstander.

meer dan duidelijk neigt mijn voorkeur naar dit laatste en dat wordt versterkt door mijn eerder vernoemde argumentatiepunten 2. iemands (persoonlijk) ideologie valt niet weg samen met het symbool en 4. de onderliggende filtering/schifting van de opleiding

verder heb ik enkele bedenkingen en vragen (ik bedoel: dingen die ik denk wanneer ik de tekst lees; of in vraag stel).
hoe baken je publieke ruimte af? (ik bedoel: juridisch, praktisch, haalbaar; ik zou het kunnen opzoeken maar zegt ú het maar).

‘dat een verbod in essentie beperking van vrijheid is en dat we daar uiterst en heel doordacht mee moeten omgaan’, bij deze passage knikte ik heel heftig (ik bedoel: ik ben het daar heel erg mee eens, gevoelsmatig.)

uniformiteit. de absolute claim tot gelijkheid is de sleutel tot discrimintatie; lijkt een contradictie in terminis, maar houdt (een) waarheid in.

verder nog dit: je loopt plots .. hard van stapel? (ik bodoel: je gaat plots heel snel en neemt veel mee op je wagen, ik spreek mij hier niet uit over de doordachtheid ervan= niet negatief bedoeld). maar wanneer je ook een rechter toestaat zich zonder schroom te voorzien van een pet met een anarchistische slogan .. denk ik ‘hola’.
ik heb bij dieters tekst reeds gemeld hoe dubieus ik de toga van een rechter vind. hoe onzeker je bent dat de man of vrouw in kwestie ook ideologisch een toga draagt… een vrijelijk uiten van ideologie en denken toestaan lijkt me echter een brugje verder.
op die manier laat je zien vanuit welke optiek je uiteindelijk het vonnis zult inkleuren, hoe neutraal je dat ook tracht te doen. door je ideologie visueel te maken lijkt me bovendien dat je er meteen ook voor zorgt dat men spoken gaat zien. aan te raden? niet naar mijn mening..
dieter zecht dan iets over beslissingsrecht. en dat de mate waarin men beslist een soort van manier moet zijn om een lijn te trekken. een denkpiste die ik volg.
ik begeef me hierbij op zeer dun ijs (ik weet niet altijd even goed waar ik het over heb) door daar nog iets aan toe te voegen: namelijk de mate waarin men kan kiezen door wie men wordt behandeld. bij een balie in een gemiddeld stadhuis kan je nog kiezen waar je aanschuift (niet altijd, ziehier het eerste hiaat); maar een rechter heb je niet te kiezen. houdt het steek? (ik kan zelf ook enkele tegenargumenten verzinnen) ik zei reeds eerder: bedenkingen…
verder niets
tenzij.
serge gurtwirth moet wel een heel bijzonder persoon zijn. die mens wordt gewoon als enige een hoofdletter toebedeeld. of is het net andersom?

graag had ik verwezen naar een tekst van Serge Gutwirth e.a. waarin zij het a-priorisch hoofddoekverbod onverdedigbaar achten. ik vond deze tekst onlangs terug tussen mijn verzameling krantenartikels. in mijn laatste gedachtenkronkels volg ik hen volledig, het is dan ook hilarisch mijn toenmalige commentaren op die tekst erbij te lezen. ik tracht hen zo snel mogelijk op deze site te krijgen.

geen tweede plaats zonder een eerste.
de vlaming wordt prominenter en overheersender. op die manier ontroont hij de belg en neemt de scepter over.
dit is een overdrijving. maar ik heb daar niets op tegen. en verdwijnen is toekomstmuziek, ik weet niet van welk genre.

dan heb ik nog een vraag, je schrijft: … het natiegevoel met drie kleuren en een taalgrens verdwijnt, of lijkt dat te doen, steeds sneller. of wordt in een tweede positie gedwongen.
wat is deze tweede positie?

dank voor je heerlijke woorden.

lind

lind vergelijkt de situatie hier in belgië met die in maleisië.

hmmm, wanneer dan wel? ik ben hier, ja, en ik gaf een vb op het einde van de comment, maar daar hield het mee op.
mijn kennis over de malaysische samenleving is nogal beperkt om een vergelijking te knn maken.

diet schrijft;
de islam – en nu begeef ik me op glad ijs- is maatschappelijk wellicht nog niet zo in vraag gesteld, waardoor er zulke verschillen zijn in uiten van het geloof.

Op welke verschillen doel je? het maatschappelijke debat is er volgens mij wel maar idd niet genoeg en teveel op de achtergrond.

mss dat de besluitvorming en mede een degelijk debat niet gevoerd is, dit is uiteraard niet wenselijk! en is in feite zeer gevaarlijk. het verbannen van de hoofddoek naar persoonlijker en prive-terrein vind ik eerder een logisch gebeuren.een keuze die gemaakt wordt in een beleid dat zo veel mogelijk neutraliteit om de pluraliteit na streeft.

diet schrijft:

*een onbegrip tegenover een andere cultuur, waar godsdienst, in tegenstelling tot bij ons, nog altijd centraal staat en zorgt voor een onderlinge samenhang tussen een groep van mensen die door hun minderheidspositie nood hebben aan een eigen identiteit. een verbod wakkert op deze manier enkel maar de zoektocht naar een eigen identiteit meer aan, waardoor verschillen nog groter worden en fundamentalisme een voedingsbodem krijgt.*

de religie staat bij gelovigen idd meer centraal, is er een verschil tss moslims en christenen?

deze onderlinge samenhang is dus vooral gebaseerd op religie? kan het niet eerder dat hun autochtone afkomst een grotere factor is of/en net hun minderheidspositie?

in hoeverre wordt de zoektocht naar een eigen identiteit tenietgedaan door een verbod van die symbolen op die specifieke plaatsen? een voorbode voor fundamentalisme? is deze uitspraak niet te vlug gemaakt en waarom moet deze link gelegd worden,wordt deze link niet te vaak gelegd, net alsof elkeen ook de derde generatie belg moslimzijnde zich zo gemakkelijk keert naar een fundamentalist zijnde…

zo dit gezegd mogen jullie me van de tafel zwiepen,lind zit in malaysia het meest moderne moslimland van de wereld en hier is het heel gewoon dat mensen op hun werk (als het geen moslimbaas is) gn hoofddoek (mogen)dragen. maar dit is geen argument gewoon een vaststelling .