21 maart – witte donderdag – de dag van de nederigheid.

de avond vindt zijn aanvang, zoals steeds, met een groet aan wim.

filipijnen met bloedende ruggen slaan zich al stappend de straten door. broeken kleuren rood en een eenzaam gezicht hakkelt zijn schuld en boete. anderen worden in eer en empathie voor de vleesgeworden zoon aan het kruis geslagen.

dit – deze laatste zo geïnterioriseerde beelden worden vergezeld met de woorden dat de leiders van de katholieke kerk deze ‘actie’ niet omarmen – dit is louter show en mist de serene authenticiteit.

deze woorden er gaarne bijgenomen, tonen zij een bijna lachwekkende toch pijnlijke ironie door wat erop volgt. de paus benedictus gekleed in prachtige en absoluut verfijnde kazuifel. alles wit en goud – de ogen kunnen deze overdadige pracht en plechtigheid met moeite verwerken.

in het bijzijn van allen worden de voeten van twaalf priesters gewassen. het symbool van nederigheid, gehuld in een overvloedig onpersoonlijk wit en gouden decadentie.

2007 werd afgesloten met het onderduiken van de iraans-nederlandse kunstenares, sooreh hera. delen van de moslimgemeenschap waren niet te spreken over haar werk waarin ze – onder andere – gebruik maakt van het masker van de profeet mohammed om haar homoseksuele modellen onherkenbaar te maken. een incident waarbij censuur het wint van de vrijheid van mening en het debat hieromtrent nog maar eens aanzwengelt. in dit verband interviewde baharak bashar, gastauteur bij kritic-us, koen raes (°1954), hoogleraar in de rechtsfilosofie en de toegepaste ethiek aan universiteit van gent. hij is de hoofdredacteur van de vaktijdschriften ‘samenleving en politiek‘ en ‘ethiek en maatschappij‘ en tevens de auteur van het spraakmakende artikel ‘de wet ter bestrijding van het negationisme: ethisch-politieke vragen bij het beteugelen van de meningsvrijheid‘ dat in 1997 werd gepubliceerd.

“de mensen hebben het recht om de holocaust te relativeren, er over te twijfelen en deze zelfs te ontkennen.”

lees meer…

lees verder op pagina 1 2 3

de documentaire “de verjaardag (2006)” flirt met de genderproblematiek binnen een traditioneel islamitische maatschappij. voor een beter begrip heeft baharak bashar gepraat met de iraanse filmmaakster negin kianfar (°1969, teheran) die samen met haar nederlandse collega daisy mohr deze spraakmakende documentaire heeft gemaakt. daarin volgt ze een iraniër vlak voor en na een operatie die hem in een vrouw moet veranderen. vanaf het moment dat de jonge man beslist om zijn sekse te veranderen en een vrouw te worden, verliest hij al zijn mannelijke rechten. als transseksueel kiest ze bewust voor een “minderwaardig” tweede leven. de verjaardag ontbloot op een originele wijze de traditionele religieuze “grenzen” tussen de seksen, vrouw en man, in een islamitische maatschappij zoals iran. behalve in belgië werd deze documentaire wereldwijd op 35 internationale filmfestivals aan het grote publiek getoond.

deel 1 van het interview: zonder ayatollah khomeini was transseksualiteit binnen de islam onmogelijk

deel 2 van het interview: transseksueel kiest bewust voor een “minderwaardig” tweede leven als vrouw

bekijk de documentaire (streaming via de nederlandse omroep ikon)

dit is een meandrisch denken – omtrent het al dan niet zichtbaar tonen van religieuze, ideologische, filosofische en levensbeschouwelijke symbolen in een ambtsfunctie. een vurig voorstander voor het verbod op hoofddoeken – het volledig verbannen van zichtbare religieuze symbolen was de strijd en overtuiging. het uitschreeuwen van een geseculariseerde samenleving verlamde de stembanden of zoals het in dieters tekst staat beschreven moest ‘de neutraliteit van de staat overal gerespecteerd en getoond worden’.
binnen onze samenleving zou een absolute scheiding bestaan tussen privé en publiek, dat was nu eenmaal de best mogelijke collectieve oplossing om iedereen gelijkheid te garanderen. de publieke agora kon geen zichtbare mengelmoes tentoonspreiden van verschillende overtuigingen, ideologiëen, levensbeschouwingen of religies. het moest duidelijk zijn, eens in de publieke ruimte kon enkel neutraliteit aanwezig zijn, daardoor zou iedereen ongeacht zijn overtuiging, net als de andere ‘behandeld’ worden. verder bouwend op deze redenering was het voorstander-zijn van het dragen van een uniform logisch. men ging er steeds vanuit – zelfs toen zij in het verplichte groen haar schooluren sleet tussen duizend andere groen gekleede meisjes – dat een uniform net dat in zich draagt: het nivilleren – een neutraliseren. het “bewust” en collectief tonen van een aanvaarde neutraliteit – van een verwachte objectiviteit en gelijkheid.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2

de gentenaar is ontgoocheld in het bestuur van zijn stad, tenminste: dat is de teneur die uit allerhande commentaren her en der op te maken valt. vorige week werd, enigszins onverwacht, het verbod op het dragen van een hoofddoek door stadsambtenaren goedgekeurd. nochtans werd het voorstel van open vld niet gesteund door coalitiepartners groen! en spa.spirit – burgemeester termont vond deze kwestie zelfs geen discussie waard – en leek het dientengevolge af te stevenen op een njet bij gebrek aan meerderheid. verrassend genoeg kreeg open vld toch zijn gram door de meerderheid te zoeken bij de oppositie, zijnde cd&v en vlaams belang, en zo, aan de hand van wat men noemt een wisselmeerderheid, het pleit in hun voordeel te beslechten. een gevaarlijk manoeuver dat in sommige media als een splijtzwam binnen de gentse politiek werd beschreven. in ieder geval getuigt het van een onverdoken opportunisme als men een langdurig pact, het cordon sanitaire, moedwillig doorbreekt omdat dit nu net goed uitkomt.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2

of de katholieke kerk zo oubollig is dan in voorgaande schrijfsels op deze webstek geponeerd werd lijkt door hun nieuwe offensief tenminste twijfelachtig. neen, beste verloren schapen, de katholieke kerk is modern. hypermodern. wijzen in het vaticaan hebben de tien geboden een nieuw kleedje aangetrokken. vergelijkbaar met wat het kleine plassende mannetje in brussel steeds opnieuw moet ondergaan. de variant van de geboden heeft betrekking op het verkeer en kreeg – het mag gezegd worden – de mooie naam ‘richtlijnen voor de geestelijke zorg op de weg’. deze geboden moeten bij simpele stervelingen zorgen voor een herwaardering van ondergewaardeerde waarden en normatief worden van verloren gereden normen. ‘gij zult niet rijden onder invloed van alcohol. gij zult zich aan de maximum snelheid houden. gij zult een auto niet beschouwen als een object van verheerlijking of het gebruiken als een plaats van zonde.’
lees meer…