laat ons eens een oefening in vrije associatie doen: als ik zeg temse, dan zegt u…? niet eens zo lang geleden zou ‘boelwerf’ het meest gegeven antwoord geweest zijn. sinds kort prijkt ‘mijn leven met leterme’ meer dan waarschijnlijk bovenaan dit lijstje. het gemeentebestuur van de scheldestad besloot de voorstelling van vitalski, ooit zelfverklaard nachtburgemeester van antwerpen, te verbieden. reden voor het schrappen: volgens annemie blommaert, schepen van cultuur, wegens het excessieve prijskaartje. een veilig excuus waar geen haan naar zou kraaien, ware het niet dat haar overste, burgemeester luc de ryck volop de pedagogisch verantwoorde kaart trekt. hij vindt de satirische opvoering niet voldoen aan ‘bepaalde normen’: voor de jeugd moet de lat hoger gelegd worden. niets economische besparing, wel een morele geste naar de zó bezoedelde jeugd toe. vreemd genoeg betreft het hier een try-out, waar niemand nog iets van gehoord of gezien heeft, behalve dan de titel en de affiche, waar onze eerste minister met madame non in een innige omhelzing is verstrengeld.
lees meer…

INLAND EMPIRE. de eerste woorden op kritic-us, voorzien van kapitalen. op uitdrukkelijk verzoek van david lynch en wie zijn wij om hem dat te weigeren. geen mens die weet wat de man ertoe beweegt zijn laatste prent te voorzien van de grootste en statigste der letters, toch kan het tellen als statement. en het past al helemaal in de wereld van de filmregisseur, wiens handelsmerk het is om af te wijken van conventies zonder de behoefte te voelen zich te verantwoorden. wat in de lijn ligt van onze gedachten, want wij weigeren eveneens een eenduidige reden te geven voor het niet-gebruiken van hoofdletters. misschien valt er ook niets achter te zoeken, zoals lynch routineus antwoordt op vragen over zijn enigmatische werkstukken. veiligheidshalve echter, om deze ruimte niet verder te bezoedelen, zullen wij vanaf nu enkel nog spreken over ‘de film met de hoofdletters’. toegeeflijkheid kent zijn grenzen.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2 3

hoe schrijf je een beeld?

hoe schrijf je u?

kan het een afscheid zijn op een vlieghaven – en hoe neem je afscheid van een vriend, van datgene dat je koestert en dat gegoten ligt in de vorm van een mens? hoe schrijf je hem die jouw kleine brein laat zweven en zweten, je lijf laat lachen en huiveren en zij die haar woorden en bewegingen gebruikt als degen en omarming. maar steeds blijf je de ogen zien – de grimas van liefde die zij niet kan verbergen.

hoe schrijf je haar – die zo eigenste ik die alleen maar afstand kent?
lees meer…

dit is een meandrisch denken – omtrent het al dan niet zichtbaar tonen van religieuze, ideologische, filosofische en levensbeschouwelijke symbolen in een ambtsfunctie. een vurig voorstander voor het verbod op hoofddoeken – het volledig verbannen van zichtbare religieuze symbolen was de strijd en overtuiging. het uitschreeuwen van een geseculariseerde samenleving verlamde de stembanden of zoals het in dieters tekst staat beschreven moest ‘de neutraliteit van de staat overal gerespecteerd en getoond worden’.
binnen onze samenleving zou een absolute scheiding bestaan tussen privé en publiek, dat was nu eenmaal de best mogelijke collectieve oplossing om iedereen gelijkheid te garanderen. de publieke agora kon geen zichtbare mengelmoes tentoonspreiden van verschillende overtuigingen, ideologiëen, levensbeschouwingen of religies. het moest duidelijk zijn, eens in de publieke ruimte kon enkel neutraliteit aanwezig zijn, daardoor zou iedereen ongeacht zijn overtuiging, net als de andere ‘behandeld’ worden. verder bouwend op deze redenering was het voorstander-zijn van het dragen van een uniform logisch. men ging er steeds vanuit – zelfs toen zij in het verplichte groen haar schooluren sleet tussen duizend andere groen gekleede meisjes – dat een uniform net dat in zich draagt: het nivilleren – een neutraliseren. het “bewust” en collectief tonen van een aanvaarde neutraliteit – van een verwachte objectiviteit en gelijkheid.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2

u dacht waarschijnlijk dat wij een welverdiende vakantie aan het nemen waren op een zonnige bestemming ver weg, gezien de activiteit op kritic-us de laatste maand gereduceerd was tot het absolute minimum. wij waren echter heimelijk een ander plaatsje op het wereldwijde web aan het veroveren. onverschrokken als spaanse conquistadores eisten wij onze nieuwe plaats op en besloten het www.katelijnedecorte.be te noemen. vanzelfsprekend verwijzend naar kartellid katelijne de corte, opgericht ter ere van haar activiteiten in de wereld der beeldende kunsten. aldaar kan u ongegeneerd een blik werpen in katelijnes private sfeer en een selectie van haar werken aanschouwen.

www.katelijnedecorte.be

u wilt de mensen doorverwijzen naar deze site? geen enkel probleem. en het zou leuk zijn mocht u dan iets laten weten.

u hebt een vraag voor katelijne en u wilt gewoon eens zeggen dat u haar leuk vindt?
mail contact@katelijnedecorte.be

u hebt suggesties voor de site of u wil een poster bestellen om boven uw bed te hangen?
mail info@katelijnedecorte.be

of laat hier iets na.

er zijn de voorbije jaren talloze vergelijkende studies gedaan tussen ‘het nieuws’ (vtm) en ‘het journaal’ (vrt). dat beiden dit half uur expliciet onder een andere naam in de ether brengen is blijkbaar niet voldoende. de conclusie is vaak dat beiden fundamenteel weinig van elkaar verschillen. ik moet toegeven: ik ben geen kijker die beiden met elkaar kan vergelijken, daar mijn keuze altijd al is uitgegaan naar de berichtgeving van de openbare omroep. deze wordt bovendien ondersteund door een uitstekende site die het inschakelen van de tv zo goed als overbodig maakt.
lees meer…