de cadans van dwarrelende chaos en alles wordt wit
eens een kleinigheid over lijf en liefde
of beter, enkele woorden over de zoete contradictie van mijn enig kunnen.
een heerlijke kwelling
een oncontroleerbare nood en verlangen de borstkas open te breken om mijn reeds gevormde vleugels ruimte te geven.
de ervaring van vleugel – hoe kan het ook anders – vraagt de hemel en lucht.
ik kan nooit meer krijgen
en ik glimlach





ritic-us nieuwsbrief




rss (posts)
feedburner