wij bij kritic-us hadden zin in iets nieuws. ‘polemiek’ is het nieuwe concept dat ons even voldoening moet schenken. volgens van dale is polemiek een ‘openlijk gevoerde pennenstrijd’ en dat is een vlag die de lading volledig dekt.

hoe gaat het in zijn werk? zoals de fransen zouden zeggen: het is ’simple comme bonjour’. iemand uit zijn of haar verontwaardiging of verwondering over een bepaald onderwerp, actueel of niet-actueel. dit wordt neergeschreven in briefvorm. deze brief heeft als bedoeling andere brieven te veroorzaken als weerwoord. dit mag ook uw brief zijn (graag zelfs). (brieven kunnen ten allen tijde worden verstuurd naar redactie@kritic-us.be, waarna deze door ons gepubliceerd worden.)

de eerste brieven komen er naar aanleiding van ‘een jaar cel voor negationist verbeke’ (de morgen, 20 juni 2008) en ‘sharia moet kunnen binnen britse wetgeving, zegt hoogste rechter’ (de morgen, 5 juli 2008). klik op lees meer om de eerste polemiek te volgen en mocht u het voelen kriebelen, kan u ook zelf uw bijdrage leveren.
lees meer…

21 maart - witte donderdag - de dag van de nederigheid.

de avond vindt zijn aanvang, zoals steeds, met een groet aan wim.

filipijnen met bloedende ruggen slaan zich al stappend de straten door. broeken kleuren rood en een eenzaam gezicht hakkelt zijn schuld en boete. anderen worden in eer en empathie voor de vleesgeworden zoon aan het kruis geslagen.

dit - deze laatste zo geïnterioriseerde beelden worden vergezeld met de woorden dat de leiders van de katholieke kerk deze ‘actie’ niet omarmen - dit is louter show en mist de serene authenticiteit.

deze woorden er gaarne bijgenomen, tonen zij een bijna lachwekkende toch pijnlijke ironie door wat erop volgt. de paus benedictus gekleed in prachtige en absoluut verfijnde kazuifel. alles wit en goud - de ogen kunnen deze overdadige pracht en plechtigheid met moeite verwerken.

in het bijzijn van allen worden de voeten van twaalf priesters gewassen. het symbool van nederigheid, gehuld in een overvloedig onpersoonlijk wit en gouden decadentie.

hoe schrijf je een beeld?

hoe schrijf je u?

kan het een afscheid zijn op een vlieghaven - en hoe neem je afscheid van een vriend, van datgene dat je koestert en dat gegoten ligt in de vorm van een mens? hoe schrijf je hem die jouw kleine brein laat zweven en zweten, je lijf laat lachen en huiveren en zij die haar woorden en bewegingen gebruikt als degen en omarming. maar steeds blijf je de ogen zien – de grimas van liefde die zij niet kan verbergen.

hoe schrijf je haar – die zo eigenste ik die alleen maar afstand kent?
lees meer…

dit is een meandrisch denken - omtrent het al dan niet zichtbaar tonen van religieuze, ideologische, filosofische en levensbeschouwelijke symbolen in een ambtsfunctie. een vurig voorstander voor het verbod op hoofddoeken – het volledig verbannen van zichtbare religieuze symbolen was de strijd en overtuiging. het uitschreeuwen van een geseculariseerde samenleving verlamde de stembanden of zoals het in dieters tekst staat beschreven moest ‘de neutraliteit van de staat overal gerespecteerd en getoond worden’.
binnen onze samenleving zou een absolute scheiding bestaan tussen privé en publiek, dat was nu eenmaal de best mogelijke collectieve oplossing om iedereen gelijkheid te garanderen. de publieke agora kon geen zichtbare mengelmoes tentoonspreiden van verschillende overtuigingen, ideologiëen, levensbeschouwingen of religies. het moest duidelijk zijn, eens in de publieke ruimte kon enkel neutraliteit aanwezig zijn, daardoor zou iedereen ongeacht zijn overtuiging, net als de andere ‘behandeld’ worden. verder bouwend op deze redenering was het voorstander-zijn van het dragen van een uniform logisch. men ging er steeds vanuit – zelfs toen zij in het verplichte groen haar schooluren sleet tussen duizend andere groen gekleede meisjes – dat een uniform net dat in zich draagt: het nivilleren – een neutraliseren. het “bewust” en collectief tonen van een aanvaarde neutraliteit – van een verwachte objectiviteit en gelijkheid.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2

u dacht waarschijnlijk dat wij een welverdiende vakantie aan het nemen waren op een zonnige bestemming ver weg, gezien de activiteit op kritic-us de laatste maand gereduceerd was tot het absolute minimum. wij waren echter heimelijk een ander plaatsje op het wereldwijde web aan het veroveren. onverschrokken als spaanse conquistadores eisten wij onze nieuwe plaats op en besloten het www.katelijnedecorte.be te noemen. vanzelfsprekend verwijzend naar kartellid katelijne de corte, opgericht ter ere van haar activiteiten in de wereld der beeldende kunsten. aldaar kan u ongegeneerd een blik werpen in katelijnes private sfeer en een selectie van haar werken aanschouwen.

www.katelijnedecorte.be

u wilt de mensen doorverwijzen naar deze site? geen enkel probleem. en het zou leuk zijn mocht u dan iets laten weten.

u hebt een vraag voor katelijne en u wilt gewoon eens zeggen dat u haar leuk vindt?
mail contact@katelijnedecorte.be

u hebt suggesties voor de site of u wil een poster bestellen om boven uw bed te hangen?
mail info@katelijnedecorte.be

of laat hier iets na.

mijn oude schild brak - het krakend begin

een ervaring onderaan de rug die zich, langzaam richting hoofd, verder tekent

mijn vervelling was heel nabij

warmte en vochtigheid stimuleren mijn oude vel zich over te geven - zich los te laten

en louter glimlach begeleidt dit langzame lossen - als ranke vingers, nieuwsgierig naar de vreemde zachtheid ervan

heerlijk streelbaar

de verse huid, of beter, het achterlaten van mijn oude doet de inhoud niet vergeten, zij opent alleen nieuwheid

- het vervellen doet kijken -

de boom gezien, de boom gewild
de marteling van het kijken
ik ruik de vrucht maar kan niet proeven
ik zie de schors maar mag niet voelen
teder bemind
lees meer…