spruiten, witlof en kebab, een granietgrijze lucht en een unieke kustskyline. ‘een lach, u bent in belgië.’

of moet gezegd: de herinnering aan. want steeds vaker en naar het lijkt krachtiger waait een snijdende wind doorheen dit bergenloze lapje grond aan de noordzee. niet dat dit waaien voorheen geen bries was. de drang naar segregatie is in dit land wellicht gelijk ontstaan met het opstellen van de grenzen.

maar dat vroeger speelt enkel een rol wanneer we vergelijken met vandaag. het natiegevoel met drie kleuren en een taalgrens verdwijnt, of lijkt dat te doen, steeds sneller. of wordt in een tweede positie gedwongen. zelfs de progressieve media, de zelfverklaarde belgiëbelievers berichten steeds vaker over een vlaanderen als over een natie met ambities van een wereldstaat. de vlaming onderzocht, de belg genegeerd.
lees meer…

of de mensen ontevreden zijn over het voorbije beleid; of de mensen de voorbije regering hebben afgestraft, met rood als grootste gedupeerde.
ik zou niet durven stellen dat de modale kiezer een beleid afstraft. de gemiddelde stemgerechtigde is drager van de welvaartsziekte die ongenoegen heet. fundamenteel en niet noodzakelijk causaal met een politiek verbonden. gevoed en aangewakkerd door het sommetje centen op de bank en de terreinwagen op de oprijlaan. wat men heeft wil men houden. rechts biedt geen genezing, zij maken het virus resistent door hun partijprogramma’s te kneden volgens de symptomen.
links wordt als grote boeman het podium opgedwongen. boven hun hoofd in flitsende lichtreclame, geel en oranje, verwijzingen naar hun gevaar voor het tuintje-huisje-spaarrekeningetje.
want buurman mohammed wil ook wel een uitkering, daar de hond van de baas hem niet rieken kan. stel je voor! van uw zuurverdiende centen meneer! en dan nog maar te zwijgen over grootmoeder aan de overkant. die willen ze laten euthanaseren meneer, met pillen en vergif meneer, tis maar dat enkel god te nemen heeft.
lees meer…

bizarre visioenen en lichttaferelen dansten voor zijn verblinde ogen. een schreeuw van azuur ontnam hem de adem en verscheurde zijn primitieve vreugdekreten. hij was een en al pompend bloed. in de labyrinten van lichtpegels en in de spiegelhallen van de zon raasden flitsen voorbij.
lees meer…