hoe schrijf je een beeld?

hoe schrijf je u?

kan het een afscheid zijn op een vlieghaven – en hoe neem je afscheid van een vriend, van datgene dat je koestert en dat gegoten ligt in de vorm van een mens? hoe schrijf je hem die jouw kleine brein laat zweven en zweten, je lijf laat lachen en huiveren en zij die haar woorden en bewegingen gebruikt als degen en omarming. maar steeds blijf je de ogen zien – de grimas van liefde die zij niet kan verbergen.

hoe schrijf je haar – die zo eigenste ik die alleen maar afstand kent?
lees meer…

dit is een meandrisch denken – omtrent het al dan niet zichtbaar tonen van religieuze, ideologische, filosofische en levensbeschouwelijke symbolen in een ambtsfunctie. een vurig voorstander voor het verbod op hoofddoeken – het volledig verbannen van zichtbare religieuze symbolen was de strijd en overtuiging. het uitschreeuwen van een geseculariseerde samenleving verlamde de stembanden of zoals het in dieters tekst staat beschreven moest ‘de neutraliteit van de staat overal gerespecteerd en getoond worden’.
binnen onze samenleving zou een absolute scheiding bestaan tussen privé en publiek, dat was nu eenmaal de best mogelijke collectieve oplossing om iedereen gelijkheid te garanderen. de publieke agora kon geen zichtbare mengelmoes tentoonspreiden van verschillende overtuigingen, ideologiëen, levensbeschouwingen of religies. het moest duidelijk zijn, eens in de publieke ruimte kon enkel neutraliteit aanwezig zijn, daardoor zou iedereen ongeacht zijn overtuiging, net als de andere ‘behandeld’ worden. verder bouwend op deze redenering was het voorstander-zijn van het dragen van een uniform logisch. men ging er steeds vanuit – zelfs toen zij in het verplichte groen haar schooluren sleet tussen duizend andere groen gekleede meisjes – dat een uniform net dat in zich draagt: het nivilleren – een neutraliseren. het “bewust” en collectief tonen van een aanvaarde neutraliteit – van een verwachte objectiviteit en gelijkheid.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2

deze zomermaanden, niettegenstaande het trieste weer, zorgden bij velen onder ons voor een (welverdiende?) komkommertijd. hoog tijd om terug in actie te schieten en de groene vruchten achter ons te laten. hoewel het niet echt de bedoeling is op deze webstek links aan te prijzen kan het hieronder vermelde huzarenstukje een katalysator worden om de zomerse herseninertie achter ons te laten.
lees meer…

mijn oude schild brak – het krakend begin

een ervaring onderaan de rug die zich, langzaam richting hoofd, verder tekent

mijn vervelling was heel nabij

warmte en vochtigheid stimuleren mijn oude vel zich over te geven – zich los te laten

en louter glimlach begeleidt dit langzame lossen – als ranke vingers, nieuwsgierig naar de vreemde zachtheid ervan

heerlijk streelbaar

de verse huid, of beter, het achterlaten van mijn oude doet de inhoud niet vergeten, zij opent alleen nieuwheid

- het vervellen doet kijken -

de boom gezien, de boom gewild
de marteling van het kijken
ik ruik de vrucht maar kan niet proeven
ik zie de schors maar mag niet voelen
teder bemind
lees meer…

de kunstenaar is de schepper van mooie dingen. kunst te openbaren en de kunstenaar te verbergen is het doel van de kunst.

criticus is hij die zijn indruk van mooie dingen op een andere manier, of in een nieuwe materie kan vertolken. [...].

zij die verdachte bedoelingen in het mooie zoeken, zijn corrupt zonder te bekoren. dat is een tekortkoming. zij die mooie bedoelingen in het mooie zoeken; zijn de beschaafden. voor hen is er hoop. zij zijn de uitverkorenen voor wie het mooie uitsluitend schoonheid betekent.

it is an important and popular fact that things are not always what they seem. for instance, on the planet earth, man had always assumed that he was more intelligent than dolphins because he had achieved so much – the wheel, new york, wars and so on – whilst all the dolphins had ever done was muck about in the water having a good time. but conversely, the dolphins had always believed that they were far more intelligent than man – for precisely the same reasons.

d. adams. the hitchhiker’s guide to the galaxy (chapter 23). 1979.