INLAND EMPIRE. de eerste woorden op kritic-us, voorzien van kapitalen. op uitdrukkelijk verzoek van david lynch en wie zijn wij om hem dat te weigeren. geen mens die weet wat de man ertoe beweegt zijn laatste prent te voorzien van de grootste en statigste der letters, toch kan het tellen als statement. en het past al helemaal in de wereld van de filmregisseur, wiens handelsmerk het is om af te wijken van conventies zonder de behoefte te voelen zich te verantwoorden. wat in de lijn ligt van onze gedachten, want wij weigeren eveneens een eenduidige reden te geven voor het niet-gebruiken van hoofdletters. misschien valt er ook niets achter te zoeken, zoals lynch routineus antwoordt op vragen over zijn enigmatische werkstukken. veiligheidshalve echter, om deze ruimte niet verder te bezoedelen, zullen wij vanaf nu enkel nog spreken over ‘de film met de hoofdletters’. toegeeflijkheid kent zijn grenzen.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2 3

het aanbod in de filmzalen bezwijkt dezer dagen onder het gewicht van amerikaanse blockbusters. prequels, sequels, triquels, remakes of gewoon rommel met vooral veel ontploffingen zorgen ervoor dat vele, zogenaamde arthousefilms kansloos onder de voet worden gelopen. criticasters hekelen dan ook met plezier de kwaliteit van wat met groot geweld op ons afkomt. voor hen zijn europese films de norm als het op filmmaken aankomt, het publiek heeft ongelijk. er worden goede films gemaakt over de plas, maar die enkele ‘lucky shots‘ zijn niet genoeg om het verschil te maken. het gros van de europese films durven innovatief te zijn, hoeven niet na te apen en kleuren af en toe eens buiten de lijntjes.

dat is precies wat ik dacht bij het zien van twee uitstekende franse/europese films: harry, un ami qui vous veut du bien (dominik moll) en la tourneuse de pages (denis dercourt). bon ton natuurlijk om dergelijke dingen te zeggen, maar sta me toe het voor de hand liggende te zeggen en mijn appreciatie voor de twee voornoemde films te uiten. want hoewel zij slechts een deeltje uitmaken van wat is, tonen zij voor mij een klasseverschil aan tussen de amerikaanse en europese film.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2 3

ieder mens komt op een punt in zijn leven waarop gemaakte keuzes noodgedwongen in vraag worden gesteld. dat is voor thomas seyr niet anders. en naarmate de ontevredenheid groeit over zijn voorbije levenswandel, neemt ook het besef over de onomkeerbaarheid ervan toe. het is voor hem echter een uitgemaakte zaak dat hij een andere weg moet inslaan en met een ongeziene koppigheid tracht hij zijn verleden los te laten.

dit is het centrale gegeven van ‘de battre mon coeur s’est arrêté‘ (een film van jacques audiard) dat op een hoger niveau ook kan gezien worden als een strijd tussen goed en kwaad. thomas seyr is immers geen doetje: voor de buitenwereld houdt hij zich bezig met ‘vastgoed’, voor ingewijden staat dit gelijk aan kleine criminaliteit. in het zog van zijn vader vult hij zijn dagen met afpersing en andere onfrisse praktijken. zo laat hij in het begin van de film ratten los in gebouwen, een tekenend beeld van zijn agressieve campagne om gebouwen te verwerven aan een zo laag mogelijke prijs. dat achter de deuren een huilend kind weerklinkt, veroorzaakt geen enkel gewetensprobleem bij de man.
lees meer…

the prestige was op papier de perfecte film, helaas is de realiteit anders. nochtans laat regisseur christopher nolan er andermaal geen twijfel over bestaan dat hij een vakman is en als geen ander een verhaal meesterlijk in beeld kan brengen. ondertussen geniet de man door zijn vorige films bij velen inmiddels een aura van onschendbaarheid. met memento speelde hij op ingenieuze wijze met de regels van de kunst en insomnia en batman begins gelden vanaf nu als toonbeelden voor de re-make en re-invention.
lees meer…

laatst zag ik crash en house of sand and fog. niet tegelijk en niet noodzakelijk in die volgorde. en ik voelde de onbedwingbare behoefte om deze films bij elkaar in de weegschaal te leggen. een vergelijking valt echter altijd voor een van beide partijen in het nadeel uit en dat zou deze films, die de middelmaat moeiteloos overstijgen, geen recht doen. beiden zijn boeiende werkstukken, respectievelijk van paul haggis die zijn sporen in de filmwereld al verdiend heeft en van een voormalig reclamefilmregisseur, vadim perelman, die de sprong naar film zonder kleerscheuren heeft overleefd. zonder de films tegen elkaar uit te spelen, valt toch niet te ontkennen dat beide loodzware drama’s zijn waarin racisme een min of meer cruciale rol toebedeeld krijgt.
lees meer…

spike lee. u zou hem kunnen kennen door exploten als get on the bus en do the right thing, bol van politieke en sociale kritiek. of van het geniale summer of sam, waar hij een lucratieve, hollywoodiaanse hoofdplot naar het achterplan verwijst. in deze broeierige prent portretteert hij het sociale leven in een italiaanse buurt tijdens de hete zomer van 1977. een zomer die in amerika de geschiedenis ingegaan is als die van ‘son of sam’ ofte daniel berkowitz, veroordeeld tot 365 jaar gevangenisstraf voor -ondermeer- zesvoudige moord. van iedere andere regisseur mag je met deze premisse een genrefilm – lees: potentiële miljoenenraper- verwachten, maar dat is buiten lee gerekend.
lees meer…