opnieuw een rel in de reyerslaan. dader: het langlopende ‘man bijt hond’, slachtoffer: opnieuw de joodse gemeenschap. we hadden al jeroen meus, thomas de soete, goebbles en ga zo maar door, nu komt daar ‘man bijt hond’ bij. sinds jaar en dag staat ‘man bijt hond’ bekend als politiek correcte televisie, waar respect voor het indivdu hoog in het vaandel wordt gedragen. net daardoor kunnen de makers het zich permitteren af en toe eens een grens op te zoeken.

dat deden ze vorige vrijdag door in het filmpje ‘joden weer wat boos’ de spot te drijven met de gevoeligheid van de joden (over de uitspraken van bert anciaux) en hen te associëren met zaken zoals sociale terughoudendheid en groepering, een focus op geldgewin, kortom: alle stereotypen op een hoopje. en o ironie: de joden werden nog bozer.
lees meer…

de vrt is gezwicht onder de druk: niemand zal jeroen meus forel in botersaus zien klaarmaken. veel inkt vloeide al en veel inkt zal blijven vloeien. woorden als vrije meningsuiting en fantsoen worden weer loos gebruikt. walter pauli verwijt de vrt een shock and awe-strategie, breinloze ideeën van marketeers, vermomd als tv-makers. een sensationeel lokkertje, de enige reden waarom deze aflevering ooit gemaakt is. het gerecht blijkt trouwens verzonnen te zijn, aldus michael freilich van joods actueel. was de fürher dan toch vegetariër?

ik geef toe dat hitler niet past in het rijte dali, brel en andere helden van de rechtschapen mens. ik geef toe dat het opvoeren van het collectieve trauma van europa in een kookprogramma op zijn minst een vreemde keuze is. ik geef toe dat tijd niet alle wonden heelt. maar preventieve censuur?

dat gaat te ver.
lees meer…

het verdict is gevallen: abdallah ait oud is schuldig bevonden aan de ontvoering, verkrachting en moord op de stiefzusjes stacy en nathalie. de veroordeling was geenszins een verrassing, maar dit proces zal om meerdere redenen in ons collectief geheugen gegrift staan. er zijn de duidelijke parellellen met één van de zwartere bladzijden uit de geschiedenis van ons land, met name de zaak dutroux. opnieuw werden verdwenen kinderen vermoord teruggevonden nadat ze in handen waren gevallen van een recidieve pederast. ook het proces zelf was uniek door de nooit eerder vertoonde hoeveelheid aangewend wetenschappelijk bewijsmateriaal, dat bovendien een doorslaggevende rol speelde in het bepalen van het antwoord op de schuldvraag. ik heb het volste vertrouwen in het werk van de wetenschappelijke onderzoekers, die deskundig de ontkenning als een leugen ontmaskerd hebben. desalniettemin stel ik me vragen bij de rol van de media in dit proces en de negatieve invloed die zij mogelijk hebben op de (algemene) perceptie van ons rechtssysteem.
lees meer…

2007 werd afgesloten met het onderduiken van de iraans-nederlandse kunstenares, sooreh hera. delen van de moslimgemeenschap waren niet te spreken over haar werk waarin ze – onder andere – gebruik maakt van het masker van de profeet mohammed om haar homoseksuele modellen onherkenbaar te maken. een incident waarbij censuur het wint van de vrijheid van mening en het debat hieromtrent nog maar eens aanzwengelt. in dit verband interviewde baharak bashar, gastauteur bij kritic-us, koen raes (°1954), hoogleraar in de rechtsfilosofie en de toegepaste ethiek aan universiteit van gent. hij is de hoofdredacteur van de vaktijdschriften ‘samenleving en politiek‘ en ‘ethiek en maatschappij‘ en tevens de auteur van het spraakmakende artikel ‘de wet ter bestrijding van het negationisme: ethisch-politieke vragen bij het beteugelen van de meningsvrijheid‘ dat in 1997 werd gepubliceerd.

“de mensen hebben het recht om de holocaust te relativeren, er over te twijfelen en deze zelfs te ontkennen.”

lees meer…

lees verder op pagina 1 2 3

de documentaire “de verjaardag (2006)” flirt met de genderproblematiek binnen een traditioneel islamitische maatschappij. voor een beter begrip heeft baharak bashar gepraat met de iraanse filmmaakster negin kianfar (°1969, teheran) die samen met haar nederlandse collega daisy mohr deze spraakmakende documentaire heeft gemaakt. daarin volgt ze een iraniër vlak voor en na een operatie die hem in een vrouw moet veranderen. vanaf het moment dat de jonge man beslist om zijn sekse te veranderen en een vrouw te worden, verliest hij al zijn mannelijke rechten. als transseksueel kiest ze bewust voor een “minderwaardig” tweede leven. de verjaardag ontbloot op een originele wijze de traditionele religieuze “grenzen” tussen de seksen, vrouw en man, in een islamitische maatschappij zoals iran. behalve in belgië werd deze documentaire wereldwijd op 35 internationale filmfestivals aan het grote publiek getoond.

deel 1 van het interview: zonder ayatollah khomeini was transseksualiteit binnen de islam onmogelijk

deel 2 van het interview: transseksueel kiest bewust voor een “minderwaardig” tweede leven als vrouw

bekijk de documentaire (streaming via de nederlandse omroep ikon)

de gentenaar is ontgoocheld in het bestuur van zijn stad, tenminste: dat is de teneur die uit allerhande commentaren her en der op te maken valt. vorige week werd, enigszins onverwacht, het verbod op het dragen van een hoofddoek door stadsambtenaren goedgekeurd. nochtans werd het voorstel van open vld niet gesteund door coalitiepartners groen! en spa.spirit – burgemeester termont vond deze kwestie zelfs geen discussie waard – en leek het dientengevolge af te stevenen op een njet bij gebrek aan meerderheid. verrassend genoeg kreeg open vld toch zijn gram door de meerderheid te zoeken bij de oppositie, zijnde cd&v en vlaams belang, en zo, aan de hand van wat men noemt een wisselmeerderheid, het pleit in hun voordeel te beslechten. een gevaarlijk manoeuver dat in sommige media als een splijtzwam binnen de gentse politiek werd beschreven. in ieder geval getuigt het van een onverdoken opportunisme als men een langdurig pact, het cordon sanitaire, moedwillig doorbreekt omdat dit nu net goed uitkomt.
lees meer…

lees verder op pagina 1 2