kritic-us » het vaticaan aborteert amnesty

het vaticaan aborteert amnesty

amnesty international neemt een standpunt in over abortus en wordt meteen afgestraft vanuit (logische) hoek. want inderdaad: volgens het vaticaan is abortus moord. niets nieuws natuurlijk. doordat amnesty zich echter duidelijk profileert in deze kwestie, heeft het vaticaan zijn njet klaar en duidelijk uitgesproken: zij stoppen hun geldstroom naar de mensenrechtenorganisatie en roepen hun medestanders op hetzelfde te doen. een ouderwets potje chanteren met andere woorden. de strategie van het vaticaan liegt er niet om: neem de middelen af en de agenda zal noodgedwongen milderen. wat jammerlijker is: de reactie van het vaticaan dateert van eerder deze week (woensdag 13 juni) en een storm van protest blijft uit. is dit omdat de reactie van het vaticaan niet verwonderlijk is, gezien hun duidelijke positie in deze ethische kwestie? immers, ook hun irrationele houding rond condoomgebruik wordt niet langer (fel) bekritiseerd. is de halsstarrigheid van deze logge instantie zodanig aanvaard, zodat iedereen berust in dergelijke uitspraken en wordt de invloed hiervan in het ethisch debat aanzien als minimaal tot onbestaande? of gaan er meer mensen dan ik denk akkoord met deze houding, met dit standpunt en zijn alle middelen goed om dit te verdedigen? voor meer info, lees het persbericht.

8 commentaren

het wijten aan de elecorale overwinning van rooms rechts is wellicht wat bij de haren getrokken.
nu de zee langzaam ons tuintje komt ingestroomd en we dra enkel nog van skieën kunnen spreken verdwijnt de ethische gruwel en derdewereldlandenproblematiek misschien wat uit de kijker.
de mensen hebben geen tijd voor twee bekommernissen. en dan misschien nog net dat ietsje minder als het onszelf niet aanbelangt.
het is maar een gok

feit is dat men vooral bezig is met het politieke landschap. omdat de media dat bepaalt. zelfs de gazastrook past met moeite in dat plaatje. en de bijzonder korte vermelding van bovenstaand feit doet vermoeden dat het belang voor de medemens op dit moment niet groot genoeg is. want men zegt wel dat men het nieuws op maat van de mensen maakt, maar zij bepalen wel zelf hoe die maat er uit moet zien. maar misschien ligt het aan ons en is deze banvloek van het vaticaan enkel maar een laatste stuiptrekking van een in wezen nutteloos en van weinig zeggingskracht voorzien orgaan. en is het oordeel van bekwame journalisten juist en besteden we er beter niet teveel aandacht aan. laten we dat hopen. en ons opnieuw wikkelen in naïeve zelfgenoegzaamheid.

ik denk niet de het vaticaan aangeschoten wild is. inderdaad, in belgië horen we vaak deze opmerking en hij is hier tamelijk correct. de kerk is zijn pluimen verloren en het kapitalisme heeft die op zijn hoed gestoken. ook de mediagek rik torfs schreef over de hedendaagse onmacht van de kerk in zijn boekje ‘voor het zinken de kerk uit’. wat hij wel ‘over het hoofd zag’ is dat de kerk internationaal nog een sterke positie heeft.

dit oerconservatief en log machtscentrum is nog steeds een medespeler in de internationale politiek. niet voor niets gaan ongelooflijk veel wereldleiders op de koffie bij papa ratzinger.

dus doen alsof de kerk vleugellam is lijkt waanzin.

aan de andere kant – hoewel ik hun beslissing niet toejuich – snap ik hun standpunt over deze situatie. ik zou immers ook – op morele grond – weigeren geld te geven aan iets waar ik niet achter sta.

ik spartel en begeef me al jaren in dit debat. en hoewel absoluut verboden terrein, gruwelt mijn buik bij het opvangen van zulk een berichtgeving. mijn aversieve verwondering krijgt hierdoor slechts in een heel traag tempo zijn vorm. de inertie verworven door mijn buikgevoel moet gebroken worden.

de logica van gregs laatste opmerking is zowel verhelderend als frappant. omdat ik door mijn buikgeleid voelend denken de logica er niet van inzag. zo is het natuurlijk logisch dat je vanuit een bepaalde ideologie de geldstroom stopt wanneer de ontvanger indruist tegen de principes van de gever. los van het inhoudelijk debat, waar ik zodra naar terugkeer, brengt zulk een ‘gregiaanse (genoemd al naargelang wie ze creëert) verlichting’ tevredenheid.
de aanleg van deze hersenkronkel, die noodzakelijk de ander vereist, brengt mij telkens tot het genot van mijn onkunde.

hoe is het mogelijk dat ik in mijn eigen strijd steeds vecht tegen de vijand die ik zelf blijk te zijn? in mijn strijd tegen het buikgevoel, lijkt mijn zwaard sterk op een verweven dikdunne darm.
onmiddellijk bespringen mij de woorden van g.k. chesterton: ‘leer hem piekeren over de vraag of hij vrij wil zijn, en hij zal zichzelf niet bevrijden.’
zo blijven, hoe snel ik ook loop, mijn o zo goed verdoezelende tot bijna zelfontkennende dogma’s me parten spelen.

maar soit.
beseffend -daarom niet steeds in staat het te vermijden- van mijn buikspreken, oppert mijn klein betweterig linkerschouderventje de volgende kronkel:
moeten wij, zelfs wanneer de logica van de tegenpartij wordt ‘gezien als zijnde logisch’, deze aanvaarden? kan ‘alles’ floreren onder het mom van vrijheid, van ieder zijn (logische) ideologie?

twee zaken komen hier aan het licht. ten eerste is er de in eerste instantie niet gewilde maar wel aanvaarde logica van de werkwijze van een bepaalde organisatie (het vaticaan). het ‘voelt aan’ als een niet kunnen omdat amnesty wel degelijk aan ‘goede werken’ doet. en ten tweede, een daaraan verweven vraag; is ‘betweterigheid’ een taboe in het licht van de vrijheid?

ten eerste:
zoals steeds, lees ik mijn stukje tekst voor aan nico. onmiddellijk zitten we in een discussie. “ik versta wat je zegt” (nl. dat de logica moet worden onderkend van de weigering van het vaticaan) brabbelt hij slaapdronken “maar men kan/mag het doel van amnesty toch niet uit het oog verliezen?”
het lijkt mij meer dan logisch dat mij (logisch) niets verweten kan worden wanneer ik bijvoorbeeld geen geld meer wil storten aan een organisatie die welliswaar de vierde uit gent ondersteunt en helpt, maar die zich onlangs openlijk uit tegen zwarten, als zijnde het uitschot van de maatschappij.
de vraag of ik blijvend rekening moet houden met het doel van die organisatie, lijkt voor mij dan een uitgemaakte zaak. is het logisch (basis)principes weg te denken om het uiteindelijk doel te blijven steunen?

[verder gepalaver is voor later...)

toen ik voor het eerst dit nieuws hoorde dacht ik: ‘ach ja, dat kan er ook nog wel bij’. immers, de ethische weg die het vaticaan bewandeld en de mijne lopen al lang niet meer in elkaars buurt.
ik lach -en ik vrees velen met mij- dit soort uitspraken van het vaticaan al jaren weg als waren het de losse flodders van een stand up commedian op zijn retour. deze besluiten hebben hoegenaamd geen vat op mijn leven als westerling, man, in staat om te doen en laten wat ik wil.
maar enkele minuten later denk ik toch aan het lot van de vele vrouwen in landen waar het vaticaan nog veel in de dagdagelijkse schrale pap te brokkelen heeft. godverdomme! zoiets moet ge zelf kunnen kiezen.

inderdaad: zoals greg het zegt en tom het voelt. we mogen dan wel denken dat in belgië en misschien meer algemeen, in het noordelijke westen de verzuiling langzaamaan is afgebrokkeld. waardoor we ieder nieuw geleerde over vaticaanse besluiten weglachen. met een hoofdknikje. we beseffen echter maar al te goed de onredelijkheid van het instituut. volgens onze normen. ik denk echter dat bovenstaand feit enkel de machtpositie van de paus en zijn volgelingen aantoont. omdat zij rotsvast achter een bepaald principe staan, zijn zij bereid om hun woorden kracht bij te zetten en een tipje van hun verborgen lobbywerk op te lichten. want wist u dat amnesty geldelijk gesteund werd door het vaticaan? u kon het vermoeden. want u weet net zo goed als ik dat amnesty niet de enige is die gesponsord wordt, laat staan dat zij enkel – om het oneerbiedig te zeggen – liefdadigheidsorganisaties zouden steunen. iets met meer invloed zo nu en dan zal wellicht niet misstaan. maar tegenover dat geld staat blijkbaar wat. en amnesty mag nog beweren dat de ‘geboden hulp’ eerder mild was, het antwoord van de kerk mag er zijn. een banvloek. dus denkt u niet dat er nog vele organisaties zijn die min of meer aan de leiband gehouden worden? en dat we de invloed van de kerk soms iets te veel -willen?- onderschatten. ik vrees het althans.

een britse katholieke bisschop die jarenlang met AI heeft samengewerkt, zegt zijn lidmaatschap op wegens het abortusstandpunt. (dm, 22/08). volgens sommigen de eerste van vele katholieken die zullen volgen. AI belgië blijft vasthouden aan het standpunt vanuit de overtuiging dat velen de beslissing van het vaticaan niet volgen. de tijd zal het uitwijzen.

potverdikke: ai! (u schreef AI)
(voor de rest geen betrekking op artikel noch op inhoud commentaar. mijn excuses voor de basaliteit.