een metamorfose
mijn oude schild brak – het krakend begin
een ervaring onderaan de rug die zich, langzaam richting hoofd, verder tekent
mijn vervelling was heel nabij
warmte en vochtigheid stimuleren mijn oude vel zich over te geven – zich los te laten
en louter glimlach begeleidt dit langzame lossen – als ranke vingers, nieuwsgierig naar de vreemde zachtheid ervan
heerlijk streelbaar
de verse huid, of beter, het achterlaten van mijn oude doet de inhoud niet vergeten, zij opent alleen nieuwheid
- het vervellen doet kijken -
de boom gezien, de boom gewild
de marteling van het kijken
ik ruik de vrucht maar kan niet proeven
ik zie de schors maar mag niet voelen
teder bemind
maar ik bezit de vurigheid, deze die me dwingt naar boven te kijken waardoor kleinheid wordt bevestigd
ik ervaar de adembenemende hoogte die me willend en trillend doet dromen
ik leef en zoek louter om te kunnen klimmen
maar onkunde – of zou het lafheid zijn – doet enkel verlangen kennen
en is verlangen niet net datgene dat noodzakelijk moet worden aangeraakt om zichzelf te kunnen blijven
waar moet ik heen met mijn schoonheid
waar moet ik heen met mijn handen
ritic-us nieuwsbrief
rss (posts)
feedburner
een pareltje! geen opmerkingen wat taal betreft. eerder een ontdekking van een nooit geweten opkomend talent. “new shit has come to light”!
heel verstaanbaar, poëtisch, gevoelig en eerlijk. een streling voor het brein!
ik sta (h)eerlijk versteld!
antwoord op dit commentaar
zoals al in persoon tegen je gezegd: je lijkt je eigen stijl gevonden te hebben, zonder te stagneren in wat je goed doet. ook je teksten zijn onderwerp van een zich steeds herhalende vervelling en een intrinsiek verlangen om dergelijke zieleroerselen op een steeds hoger niveau te tillen.
in de tekst zie ik twee delen en ik heb nog een beetje moeite om deze aan elkaar te linken. het eerste deel zie ik als het vervellen: als de inhoud die een nieuwe veruiterlijking krijgt (metafoor voor het schrijven?). het tweede deel handelt over de boom, symbool voor een verlangen dat nog onbereikbaar is, mogelijks omdat je nog niet kan klimmen of durft. al bij al, voldoende enigmatisch en niet te (wat ik bij je eerste teksten meer had) en op een vergelijkbaar niveau met de vorige tekst, die je stijl op dat moment in de passende vorm gegoten had. ik kijk uit naar meer kat-stukjes, in deze of in een radicaal andere vorm. en jouw schrijfselen motiveren me om ook weer in de pen te kruipen, maar tonen vooral dat nog leven in kritic-us zit, na een voor allen hectische periode. keep up the good work!
antwoord op dit commentaar
stilistisch geen opmerkingen, behalve dat het deel
de verse huid, of beter, het achterlaten van mijn oude doet de inhoud niet vergeten zij opent alleen nieuwheid ergens
een leesteken kan gebruiken. toevoegen naar eigen smaak natuurlijk.
antwoord op dit commentaar
het eerste deel omschrijft inderdaad een vervelling, het veruiterlijken van een ‘nieuwe’ inhoud. de confrontatie met anderen, met beelden, met ideëen en/of concepten leiden tot vervelling. mijn hart en brein worden als het ware groter, mijn kat-zijn ontvouwt zich en het vorige schild, het oude vel verdwijnt. en het is wel degelijk een verdwijnen dat de ogen opent, een verdwijnen waardoor ik zie. maar daar zit ik dan met mijn nieuywe inhoud, mijn wijdgespreidde ogen kijkend naar de boom. men mag dan ‘gegroeid’ zijn, men mag dan het geluk proeven van het zien en weten … maar het echte willen, het echte weten, het werkelijk bezitten blijft enkel een verlangen. elke vervelling doet voelen alsof je kan klimmen, hoger nog … maar …
een beetje neigend naar: ‘hoe meer kennis, hoe meer verdriet’. ik wil niets anders dan mijn boom beklimmen maar het opent ogen en laat zien dat de boom nooit ziojn einde kent, hij groeit namelijk ook.
antwoord op dit commentaar