de vrt is gezwicht onder de druk: niemand zal jeroen meus forel in botersaus zien klaarmaken. veel inkt vloeide al en veel inkt zal blijven vloeien. woorden als vrije meningsuiting en fantsoen worden weer loos gebruikt. walter pauli verwijt de vrt een shock and awe-strategie, breinloze ideeën van marketeers, vermomd als tv-makers. een sensationeel lokkertje, de enige reden waarom deze aflevering ooit gemaakt is. het gerecht blijkt trouwens verzonnen te zijn, aldus michael freilich van joods actueel. was de fürher dan toch vegetariër?

ik geef toe dat hitler niet past in het rijte dali, brel en andere helden van de rechtschapen mens. ik geef toe dat het opvoeren van het collectieve trauma van europa in een kookprogramma op zijn minst een vreemde keuze is. ik geef toe dat tijd niet alle wonden heelt. maar preventieve censuur?

dat gaat te ver.

in plaats van een debat kiest men de eieren voor zijn geld. de vrt heeft gratis anti-reclame, doet een persmededeling met een nietszeggende motivatie, maar laat doorsluimeren dat ze het allemaal zo niet gewild heeft. waardoor nu meningen verkondigd worden over iets wat niemand ooit heeft gezien. misschien moet meus de volgende keer dan maar het gerecht van god klaarmaken.

koken in het huis van dutroux kan niet (dixit freilich in phara) … niemand zou dat ook doen. het ligt nog te vers in het geheugen. over versheid valt immers niet te twisten. toch is een historisch geworden feit anders dan pakweg een recenter drama zoals een vliegtuig dat zich in een meterslange toren boort. is het banalisering van het kwaad? zou een kookprogramma, volgens de makers trouwens voorzien van de nodige duiding, het beeld veranderen dat mensen voordien hadden? mogelijk lust u geen forel meer door de ranzige associatie. en zullen neonazi’s de forel verwelkomen als de nieuwe heilige koe. het lijkt me sterk dat een forel de mensen doet vergeten welke misdaden tegen de menselijkheid de man met het snorretje op zijn kerfstok heeft.

dit is echter niet de kern van het probleem. voorbij het gevoelsmatige zit de roemruchte vrije meningsuiting die nog maar eens de mond wordt gesnoerd. moraalridders die ons willen beschermen, zijn ons weer ter hulp geschoten en hebben onze oren en ogen onthouden van het verderf. wat er overblijft is een fel gehypet debat over een lege doos. de juiste ingesteldheid zou zijn: kijk eerst, oordeel dan. helaas is dat opnieuw niet langer mogelijk. le nouveau ‘mijn leven met leterme’ est arrivé, mijn mening blijft dezelfde.