de gentenaar is ontgoocheld in het bestuur van zijn stad, tenminste: dat is de teneur die uit allerhande commentaren her en der op te maken valt. vorige week werd, enigszins onverwacht, het verbod op het dragen van een hoofddoek door stadsambtenaren goedgekeurd. nochtans werd het voorstel van open vld niet gesteund door coalitiepartners groen! en spa.spirit – burgemeester termont vond deze kwestie zelfs geen discussie waard – en leek het dientengevolge af te stevenen op een njet bij gebrek aan meerderheid. verrassend genoeg kreeg open vld toch zijn gram door de meerderheid te zoeken bij de oppositie, zijnde cd&v en vlaams belang, en zo, aan de hand van wat men noemt een wisselmeerderheid, het pleit in hun voordeel te beslechten. een gevaarlijk manoeuver dat in sommige media als een splijtzwam binnen de gentse politiek werd beschreven. in ieder geval getuigt het van een onverdoken opportunisme als men een langdurig pact, het cordon sanitaire, moedwillig doorbreekt omdat dit nu net goed uitkomt.

maar de regel is er en die is een mildere versie van wat open vld eerst voor ogen had. het verbod behelst het dragen van uiterlijke kentekenen van religieuze, levensbeschouwelijke, filosofische, ideologische aard door personeelsleden die de stad vertegenwoordigen ten aanzien van derden. dus enkel zij die in contact komen met burgers moeten neutraliteit uitstralen, op ieder ideologisch vlak. voordat hierover in het stadhuis van gent gestemd werd, was ik er principiëel van overtuigd dat de lekenstaat, onze geseculariseerde samenleving, de basis van ons politiek en maatschappelijk denkkader moest zijn. de neutraliteit van de staat moet overal gerespecteerd en getoond worden. het resultaat van de stemming veroorzaakte echter een wrang gevoel. dit voelde niet goed, dit was ongents. iets deed mijn idee wankelen, de verontwaardiging van anderen die ik respecteer, was te groot.

en toch: het feit dat we in een land leven waar een strikte scheiding tussen kerk en staat beoogd wordt, is een fundamentele pijler van ons belg-zijn. de verbrokkeling van de katholieke zuil, het losbreken uit een soort verstarring heeft ervoor gezorgd dat we een opener samenleving hebben gecreëerd. ik ben blij dat de kruisbeelden weg zijn uit de rechtszalen, ik juich het toe dat de dominantie van een godsdienst in vraag wordt gesteld. in gebouwen en instanties waar ideologieën samenstromen, mag er geen één overheersen. we laten het niet nog eens gebeuren. en om de onvermijdelijke grijszones zoveel mogelijk te ontwijken, verbieden we zonder onderscheid. alles met een zweem van levensbeschouwing moet verbannen worden uit openbare gebouwen. want als we een hoofddoek toelaten, dan kan een vlaamse leeuw hier en daar ook wel oogluikend toegestaan worden en dan stopt het maar bij de zaken die echt strafbaar zijn, waar een consensus over is. bovendien is het belangrijk dat mensen die zich trouw verklaren aan de neutraliteit van de staat en dit ook uiterlijk tonen. al is het slechts een geveinsde objectiviteit: de perceptie bij de man aan het loket is al voor een deel gezuiverd van potentiële vooroordelen over de manier waarop hij zal behandeld worden. en het opgelegde ‘toneel’ dwingt de staatsbeamte ertoe die rol zo goed mogelijk te spelen.

hier zit echter meteen het zwakste punt in mijn redenering. want wat is er anders aan mijn neutrale overheid als ik bediend wordt door iemand met een hoofddoek? ja, ik zal denken dat ik anders behandeld wordt door iemand met een hangertje in de vorm van een kruis of iemand met een fakkel op de rever van zijn vest en ik heb diep vanbinnen ook mijn voorkeur door wie ik geholpen zou willen worden. maar doet dat ertoe? ligt de fout dan niet eerder bij mij? moet ik niet aanvaarden dat mensen anders denken, anders zijn? ik vermoed dat velen voor een verbod zijn door de ingebakken angst voor de ander. meedeinend op de golven van het beeld dat een zeker continent voor waar de wereld instuurt. bang dat een minderheid te groot wordt, bang dat hun invloed op ‘onze’ samenleving te groot wordt. die mensen zijn er, wat er mede de oorzaak van is dat dit debat louter over hoofddoeken gaat en andere symbolen, religieuze en niet-religieuze, hier nauwelijks bij betrokken worden. dit is echter een angst die gebaseerd is op een foute perceptie en vooral een onbegrip tegenover een andere cultuur, waar godsdienst, in tegenstelling tot bij ons, nog altijd centraal staat en zorgt voor een onderlinge samenhang tussen een groep van mensen die door hun minderheidspositie nood hebben aan een eigen identiteit. een verbod wakkert op deze manier enkel maar de zoektocht naar een eigen identiteit meer aan, waardoor verschillen nog groter worden en fundamentalisme een voedingsbodem krijgt.

het is wel mijn overtuiging dat er geen kapotrelativering van andere ideologieën mag zijn: tolerantie wordt al te vaak verward met zondermeer, onkritisch aanvaarden. het moet mogelijk zijn om zaken aan te klagen en het is mensen toegestaan om ervoor te pleiten dat het dragen van een hoofddoek de vrouw onderdrukt. alleen is dit in dit debat geen argument, omdat het verbieden dit misbruik van een religieus symbool niet zal wegnemen. en er zijn genoeg meisjes die bewust beslissen een hoofddoek te dragen om zichzelf en hun oorsprong in de verf te zetten, terwijl zij even vrijgevochten zijn als de westerse vrouw. wat vrijgevochten dan ook mag zijn, want de suffragettes en dolle mina’s liggen nu ook nog niet zó ver achter ons. alleen horen wij dat als beschaafd en ontwikkeld land gewoon niet graag.

pagina 1 van 2

lees verder op pagina 1 2