grenzen aan humor (?)
opnieuw een rel in de reyerslaan. dader: het langlopende ‘man bijt hond’, slachtoffer: opnieuw de joodse gemeenschap. we hadden al jeroen meus, thomas de soete, goebbles en ga zo maar door, nu komt daar ‘man bijt hond’ bij. sinds jaar en dag staat ‘man bijt hond’ bekend als politiek correcte televisie, waar respect voor het indivdu hoog in het vaandel wordt gedragen. net daardoor kunnen de makers het zich permitteren af en toe eens een grens op te zoeken.
dat deden ze vorige vrijdag door in het filmpje ‘joden weer wat boos’ de spot te drijven met de gevoeligheid van de joden (over de uitspraken van bert anciaux) en hen te associëren met zaken zoals sociale terughoudendheid en groepering, een focus op geldgewin, kortom: alle stereotypen op een hoopje. en o ironie: de joden werden nog bozer.
lees meer…
de vrt is gezwicht onder de druk: niemand zal jeroen meus forel in botersaus zien klaarmaken. veel inkt vloeide al en veel inkt zal blijven vloeien. woorden als vrije meningsuiting en fantsoen worden weer loos gebruikt. walter pauli verwijt de vrt een shock and awe-strategie, breinloze ideeën van marketeers, vermomd als tv-makers. een sensationeel lokkertje, de enige reden waarom deze aflevering ooit gemaakt is. het gerecht blijkt trouwens verzonnen te zijn, aldus michael freilich van joods actueel. was de fürher dan toch vegetariër?
wij bij kritic-us hadden zin in iets nieuws. ‘polemiek’ is het nieuwe concept dat ons even voldoening moet schenken. volgens van dale is polemiek een ‘openlijk gevoerde pennenstrijd’ en dat is een vlag die de lading volledig dekt.
het verdict is gevallen: abdallah ait oud is schuldig bevonden aan de ontvoering, verkrachting en moord op de stiefzusjes stacy en nathalie. de veroordeling was geenszins een verrassing, maar dit proces zal om meerdere redenen in ons collectief geheugen gegrift staan. er zijn de duidelijke parellellen met één van de zwartere bladzijden uit de geschiedenis van ons land, met name de zaak dutroux. opnieuw werden verdwenen kinderen vermoord teruggevonden nadat ze in handen waren gevallen van een recidieve pederast. ook het proces zelf was uniek door de nooit eerder vertoonde hoeveelheid aangewend wetenschappelijk bewijsmateriaal, dat bovendien een doorslaggevende rol speelde in het bepalen van het antwoord op de schuldvraag. ik heb het volste vertrouwen in het werk van de wetenschappelijke onderzoekers, die deskundig de ontkenning als een leugen ontmaskerd hebben. desalniettemin stel ik me vragen bij de rol van de media in dit proces en de negatieve invloed die zij mogelijk hebben op de (algemene) perceptie van ons rechtssysteem. 
laat ons eens een oefening in vrije associatie doen: als ik zeg temse, dan zegt u…? niet eens zo lang geleden zou ‘boelwerf’ het meest gegeven antwoord geweest zijn. sinds kort prijkt ‘mijn leven met leterme’ meer dan waarschijnlijk bovenaan dit lijstje. het gemeentebestuur van de scheldestad besloot de voorstelling van vitalski, ooit zelfverklaard nachtburgemeester van antwerpen, te verbieden. reden voor het schrappen: volgens annemie blommaert, schepen van cultuur, wegens het excessieve prijskaartje. een veilig excuus waar geen haan naar zou kraaien, ware het niet dat haar overste, burgemeester luc de ryck volop de pedagogisch verantwoorde kaart trekt. hij vindt de satirische opvoering niet voldoen aan ‘bepaalde normen’: voor de jeugd moet de lat hoger gelegd worden. niets economische besparing, wel een morele geste naar de zó bezoedelde jeugd toe. vreemd genoeg betreft het hier een try-out, waar niemand nog iets van gehoord of gezien heeft, behalve dan de titel en de affiche, waar onze eerste minister met madame non in een innige omhelzing is verstrengeld. 
INLAND EMPIRE. de eerste woorden op kritic-us, voorzien van kapitalen. op uitdrukkelijk verzoek van david lynch en wie zijn wij om hem dat te weigeren. geen mens die weet wat de man ertoe beweegt zijn laatste prent te voorzien van de grootste en statigste der letters, toch kan het tellen als statement. en het past al helemaal in de wereld van de filmregisseur, wiens handelsmerk het is om af te wijken van conventies zonder de behoefte te voelen zich te verantwoorden. wat in de lijn ligt van onze gedachten, want wij weigeren eveneens een eenduidige reden te geven voor het niet-gebruiken van hoofdletters. misschien valt er ook niets achter te zoeken, zoals lynch routineus antwoordt op vragen over zijn enigmatische werkstukken. veiligheidshalve echter, om deze ruimte niet verder te bezoedelen, zullen wij vanaf nu enkel nog spreken over ‘de film met de hoofdletters’. 
ritic-us nieuwsbrief
rss (posts)
feedburner